Volutecello's

โอ๊ทสสสสสสสสสส์...แวะมาเยี่ยมบล็อคตัวเองซักนิสนุง หลังจากที่คิดไว้แล้วว่าจะแฮปปี้เบิร์ดเดย์ชายโยแล้ว....ดันลืมครับทั่น ปกติเป็นคนที่มีความจำดีเยี่ยมในทุกๆ เรือง เว้นอยู่ 2 เรื่อง คือ 1) ชื่อคน (จำหน้าได้แหละค่ะ...ขนาดเพื่อนที่ไม่เจอกันตั้งกะอนุบาล เรายังอุตส่าห์จำได้) 2) วันเกิดชาวบ้าน (โดนงอนซะ...อุอุ...อารมณ์ตอนที่เพิ่งนึกได้นี่คุณดาร์ลิ้งค์เธอทวงมาแบบอ้อมๆ บอกว่าแม่โทรมาแฮปปี้เบิร์ดเดย์แล้วน้า...// แล้วเอ็งล่ะ)

ประมาณนั้นค่ะ...เขียนไปก็รู้สึกผิดไป และที่ทนไม่ไหวต้องมาอัพซะที เพราะว่า....ร้อนตัวไปเอง เอร้ยยยยส์ เค้าลืมจริงนะ นึกว่าวันเกิดชายโยอาทิตย์นี้ พลาดไปมากกกกกกก (ที่รู้ก็เพราะเข้าไปใน X Japan Official Website นั่นแล) ผลกรรมจากความขี้ลืมครั้งนี้ ทำให้พักนี้ไม่รู้เป็นไร นอนไม่หลับฮ่ะ 555+ พอเห็นเพื่อนพ้องชาวเอ็กซ์ใน exteen เค้าขึ้นเอนทรี่แฮปปี้เบิร์ดเดย์กันถ้วนหน้า เลยทนไม่ไหวแล้วง่าส์ (ขออภัยทุกท่านด้วยที่เพ้อเจ้อค่า....แฮปปี้เบิร์ดเดย์วันนี้ก็ยังไม่สายชิมิ) โอ่เค....จะเริ่มละนะ

 

Happy Birthday to Yo...

Happy Birthday to Yo...

Happy Birthday, Happy Birthday...

Happy Birthday to Yo

お誕生日　おめでとうございます

Yoshikisan....

I'm sorry for this (damn) belated happy birthday to you

But coming late is still better than not saying anything, isn't it?? (hehe)

On your 44th birthday, I wish u all the best in everything

To me...you are the most "extraordinary" existence alive

Whatever you do are breathtaking, like I'm on roller-coaster ride

Darling...pls take care of your health, and get well soon

If I can...I wish I could share your (neck) pain too

See you someday...wherever destiny brings us to na ka

PS. pls approve my friend request on myspace too (2 months already)  

 

สุขสันต์วันเกิดนะคะ คุณชายสวยเสมอของเดี๊ยน (ศัตรูของผู้หญิงชัดๆ)

อายุ 44 ปีแล้ว อย่าแอบหนีออกจากบ้านอีก

ไรยินดีรับฟัง...มาหาเค้าได้ทุกเมื่อ

จากนี้ต่อไปก็ขอให้มีความสุขมากๆ

ขวัญเอ๋ยขวัญมากับเรื่องอะไรก็ตามที่ผ่านไปแล้วนะคะ

จะรอลุ้นว่าโยจจัง settle down กะใครรึป่าวนะคะ อิอิ

(แฟนๆ โยใจเย้นนนนๆๆๆ วางมีดลงเค่อออออ)

ชอบโยจจังลุคนี้ที่สุดแล้วอ่าส์...สวยเกินหญิง 

กรุณาอย่าสนใจข้อความในรูปค่า

(เค้าเป็นซินโยเรลล่านะ ไม่ใช่อะลาดิน // ถูรองเท้าละยักษ์จะออกมารึไม่)

 

พอดีไปเจอฮิเดะจัง + โทชิร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเวอร์ชั่นนี้แล้วมันถูกใจ

(ความแก่ไม่ได้กินโยจจังร้อก...ขอบอกย่ะ)

edit @ 26 Nov 2009 15:32:50 by volutecello

คิดถึงบล็อคตัวเอง...โผล่ศีรษะ (ฟูๆ...เพราะมันยุ่งเจงๆ) มาซะหน่อย ให้รู้ว่าเรายังมีชีวิตอยู่...อุอุ บอกว่าจะหายไปก็ทำไม่ได้อะค่ะ เพราะคอมที่โต๊ะทำงานมันต่อเน็ตตลอด วันๆ ก็ยังเข้าเว็บนั้น ออกเว็บนี้เหมือนเดิม ตอนนี้กลายเป็นว่า...เสพติดอินเตอร์เน็ตงอมแงม ยังกะเด็กวัยรุ่นก็ไม่ปาน (ก่อนหน้าไม่เคยเป็นงี้เลยอ่า) ไปไหนก็ต้องหาเรื่องเข้าเน็ต ไม่เอาโน๊ตบุ๊คไปก็ยอมเสียตังค์ไปเล่นชั่วโมงเน็ต (งงตัวเองซะจริง...)

"Mixed LEMONed Jelly 2009 feat. hide birthday party"

ใกล้ถึงวันเกิดฮิเดะจังแล้ว...มีข่าวอัพเดทออกมามากมายค่ะ จะเอามาลงบล็อคตัวเองก็ตามไม่ค่อยจะทัน แต่ข่าวส่วนมากก็อย่างที่รู้กันอะนะ ว่าไม่พ้นเรื่องเสียตังค์ ตั้งแต่ คอนเฉพาะกิจในงานวันเกิดของฮิเดะจัง "Mixed LEMONed Jelly 2009 feat. hide birthday party" ที่คลับ Kawasaki Citta ตอนแรกแพลนจะไปกับคุณเปิ้ลเพื่อนเราละ เพิ่งจะนึกได้ว่า...เอ้ย...ถ้าไปถูกตัดออกจากกองมรดกแน่ๆ เพราะช่วงวันเกิดฮิเดะจัง ที่บ้านเราจะยุ่งมาก และคุณเพื่อนเราเธอบอกว่า...จองตั๋วมิทันค่ะ ขายหมดเกลี้ยงตั้งแต่เริ่มๆ เปิดให้จอง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครกว้านไป...เปิดอีเบย์ + ยะฮูเจแปน ก็ได้คำตอบทันที พร้อมกับอาการแค้นฝังหุ่น...มันเอาไปปล่อยต่อในเว็บประมูลน่ะเอง...ราคาอย่าง overpriced ครับทั่น

ตอนนี้เลยได้แต่เอาใจช่วยคุณเพื่อนที่อยู่ญี่ปุ่น (แล้ว) ให้ได้บัตรมาในราคาไม่โหดละกันน้า งานนี้เรายังเสียดาย เพราะวง Ra:IN (Pata + DIE) พร้อมด้วย ดีเจ INA และขาดมิได้ ฮิเดะจัง (2 มิติ เอะ...รึ 3) มากันด้วยล่า (โฮกกกกกกกกกกซ์ เค้าอยากเห็นลุงแมวอ่า...ยิ่งหง่อมยิ่งน่าร้าก) ท่าทางลุงแมวจะอารมณ์ดีไปจนถึงฤดูกาลแข่งเบสบอลลีกในญี่ปุ่นปีหน้า เนื่องจากว่าปีนี้ ทีม "Yomiuri Giants" ชนะคร้าบบบบบบบ...

"hide official calendar 2010"

เสียตังค์อย่างที่ 3 แล้วสำหรับ hide official goods หลังจากดีวีดี และตุ๊กตา ปีนี้ปฏิทินก็ออกมาอีกตามเคย ว่างๆ อยากจะเอารูปปฏิทินแต่ละปีมาให้ดูกันซะจริง...เนื่องจากของแต่ละปี รูปลักษณ์สวยงามตระการตาน่าสนใจไม่ซ้ำแบบกันเลยทีเดียว ปีนี้ก็เช่นกันค่ะ จะมาแบบโปสเตอร์หนัง 12 เรื่องที่ฮิเดะจังชื่นชอบ เท่าที่เคยเห็นอะก็มีเรื่อง "The Crow", "Silence Of the Lamp", "Charlie Chaplin", "James Bond", "Twin Peaks", "Child's Play" และที่ขาดไม่ได้ "A Clockwork Orange" ซึ่งเป็นเรื่องโปรดตลอดกาลของเรา (มาสเตอร์พีซของ Stanley Kubrick เลยนะฮะ) นี่เป็นอีกสาเหตุว่าทำไมถึงชอบฮิเดะจัง อิ๊ๆ รสนิยมในการดูหนังคล้ายเราเลยง่า (อย่างนี้น่าจะคุยกันรู้เรื่อง..."โหดสยองแอนด์ไซโค are my cups of tea")

จริงๆ แล้วภาพเซ็ตนี้ก็เคยออกมาแล้ว ปีไหนไม่แน่ใจ น่าจะปี 2000 ถ้าจำไม่ผิด แต่ออกมาเป็น Postcard Set รึ Trading Card อันนี้ก็ไม่แน่ใจ แต่ก็เคยมีออกมารูปแบบของ Organizer ด้วยนะ เสียดายมากๆ ที่ตามเก็บไม่ทันแล้ว และไม่รู้ว่าจะหาที่ไหนเช่นกันอะจ้า

นี่คือตัวอย่างรูปที่ออกมาอย่างเป็นทางการ (ตัวอักษรสีชมพูนั่น...เจ้าของบล็อคใส่ลงไปเองเค่อะ ของจริงไม่มีนะ ข้อความมาจากเพลง doubt' 97 ประทับใจเพราะ...โดนในบางมุมอ่ะส์เลยใส่เข้าไปเอง)

 

In 2010, Something will happen..."Take Action"

ตามลิ้งค์นี้ไป แล้วจะเจอกะ teaser ของฮิเดะจัง ตอนแรกคิดว่าจะมาโปรโมทหนังเรื่องอะไรซะอีกน่ะ

http://www.hide-city.com/

เปิดมาครั้งแรก...อยากสารภาพว่าเรารู้สึกตื้นตันมากๆ พอได้ยิน piano line เพลง pink spider แว่วมา...น้ำตาเอ่อ...และพอเห็นโลโก้แมงมุมชมพู + ชื่อฮิเดะจังมีรูปหัวใจ น้ำตาทะลักเขื่อนแตกแบบไม่รู้ตัวค่ะ อย่าว่าเราเว่อร์เลยนะ วินาทีนั้น เรารู้สึกอบอุ่นอยู่ข้างในจริงๆ ยิ่งเห็นข้อความตามหัวเรื่อง...ยิ่งดีใจมากๆ เลย (เราว่าหลายๆ คน โดยเฉพาะแฟนๆ ที่เหนียวแน่นของฮิเดะจัง คงรู้สึกเหมือนเรา) เหมือนยังงัยฮิเดะจังก็ยังคงทำตามสัญญาของเค้า ว่าจะกลับมาพบกับพวกเราอีกครั้ง (และก็มาทุกปี) และถึงแม้จะรู้ว่ายังงัยก็มีทุกปี แต่ก็ยังรู้สึกดีไม่เปลี่ยนแปลงจริงๆ ค่ะ

อันนี้เราเอาไปลงบอร์ด X Japan Official Thailand ไปก่อนแล้ว และก็เจอกรณีไม่คาดฝัน คืออยากสารภาพว่า ความที่เราค่อนข้างจะอ่อนไหวกับคำว่า "ฮิเดะตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ" มากๆ พอมีคนๆ นึงในนั้นเขียนมา ก็รู้สึกว่า...มันก็จริงนะ แต่ยังงัยเหรอ...ไม่ดีเหรอ ที่ยังมีอะไรออกมาเรื่อยๆ เกี่ยวกะฮิเดะน่ะ จริงๆ ถ้าเป็นแต่ก่อน เราอาจจะตอกอะไรเจ็บๆ กลับไปแล้ว คราวนี้คิดว่าพูดซอฟท์แล้วว่า "เค้าก็ยังอยู่ล่ะ...อย่างน้อยก็จากไปแต่ร่างกาย"

ประเด็นนี้เจอมาหลายครั้งกับตัวเอง วิธีรับมือกับเรื่องแบบนี้...เราคิดว่าเราค่อนข้างจะโอเคขึ้นมากแล้ว ไม่ emotional เหมือนเมื่อก่อน (รู้สึกเหมือนกันว่าตัวเองเคยเป็น fangirl ที่ค่อนข้างจะงี่เง่า..อุอุ ยอมรับ) เพราะจะให้ทุกคนมาคิดเหมือนเรามันเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยาก เพราะฮิเดะจังสำหรับตัวเรา กับพวกเค้า อยู่ใน position ที่ต่างกันโดยสิ้นเชิงค่ะ ของใครจะเป็นยังงัยก็แล้วแต่เขา แต่สำหรับเรา ฮิเดะจังเป็นหนึ่งในบุคคลที่มีความสำคัญต่อจิตใจของเรามากๆ พูดถึงแบบนี้ไม่ใช่กรณีที่ไร้เหตุผล เพราะสำหรับเรา เค้าเป็นแรงบันดาลใจจริงๆ ค่ะ เราไม่ได้จะขอร้องให้ใครมาเข้าใจ แต่ถ้าที่เราคิดแบบนี้มันไป bother ใคร เราก็อยากจะชี้แจงเค้าแบบนี้ (เหตุผลลึกซึ้งกว่านี้...ไม่จำเป็นจะไม่เล่าละกัน เพราะค่อนข้างจะ personal 555+)

"Joker": 白い夜

ตอนนี้ดูแต่คอนปี 1994 ไม่รู้ทำไมเหมือนกันค่ะ แล้วก็ดูแต่เพลงนี้ "Joker" เป็นหนึ่งในเพลงเอ็กซ์ไม่กี่เพลงที่ฟังแล้ว...ไม่ต้องคิดไรมาก ฮิเดะจังแต่งได้แฟนตาซีมากๆ กลิ่นอาย american dream คุกรุ่นทีเดียะ นอกจากเพลงเนื้อหาจะเหมือนนิทานผจญภัยแล้ว ซาวนด์ในคอนปีนี้...เราว่าใช้ได้ทีเดียว กีต้าร์ชัดดี ฮิเดะจังในชุดเฟอร์สีขาว...น่ารักน่ากอดน่าละเลงเป็นที่สุด

และที่สำคัญ อะไรๆ ในคลิปนี้ก็บ่งบอกความโมเอะของผู้ชายวงนี้ได้มากมาย (โดยเฉพาะฮิเดะ + โยชิกิ + โทชิอีกเล็กน้อย) ชอบสุดๆ ก็ตอนฮิเดะจัง improvise เสียงกีต้าร์ตามเสียงของโทชิ น่าร้ากมากมาย...จนโยจจังทนไม่ได้ขอเล่นบ้าง

~~~ね。。。ひでちゃん!!!~~~ เนาะๆๆๆ ฮิเดะจางงงงงงงงงงง (วี้สสสสสสสสสสสส)

ดูทีไรก็อยากจะลงไปกลิ้งจะพื้นทุกที เหอะๆๆๆๆ นี่คืออีกเหตุผลว่าทำไม...ทั้งที่พยายามนอกใจวงนี้หลายครั้ง....แต่ไม่เคยทำสำเร็จ

อะ...เคยดูแล้ว...แต่ถ้าหลงเข้ามา จิ้มดูกันอีกละกันน้า...รับประกันว่า เครียดๆ อยากงับหางฮุนเซน (อันนี้ล่อเป้า แต่ตอนนี้ก็เซ็งการเมืองซะจริง) รับรองหายเป็นปลิดทิ้งฮ่ะ พักนี้เลยเปิดดูแทบทุกคืนอะ

edit @ 16 Nov 2009 10:38:23 by volutecello

หายหน้าไป...ก็นานเหมือนกันนะคะ พอดีมีหลายเรื่องให้ต้องจัดการ แบ่บว่ามันมาทีเดียว...ตู้มมมมมมม...เรื่องที่ไม่คาดคิดทั้งนั้น ใบ้กินไปหลายวัน เหอๆๆๆ แต่มันทำให้เราเรียนรู้อะไรหลายๆ เรื่องจริงๆ การเป็นผู้ใหญ่นี่...มันไม่ง่ายเลยนะ (บ่นๆๆๆ) เอาเป็นว่า...กลับมาอัพบล็อกคราวนี้นี่ มาแบบมึนๆ งงๆ เลยทีเดียว ถ้ารั่วไปบ้าง หลุดไปบ้าง เจ้าของบล็อคขออภัยด้วยนะคะ อ้อ...จะมาแหย่ๆ ก่อนจะหายหน้าไปด้วย เพราะตลอดเดือนนี้มีภารกิจอะค่ะ คงเจอกันอีกที 555555+ ธันวา รึไม่ก็ ปีใหม่เลยอะน้า (นาทีทองต้องรีบปั๊มเงิน) เอะ แต่ไงถ้ามีอารมณ์อยากเขียน เราก็อาจจะได้เจอกันบ้างเน้อ (ถ้าฮิเดะจังมาดลใจอะน้า)

ก็...นะ อารมณ์เดี๊ยนยังกลับมาไม่เต็มร้อย เหนื่อยอะค่ะ แต่ที่หายไป ก็เพราะไปคลอดลูกตัวใหม่มาด้วยน้า...(ขอบริจาคค่านมหน่อยจิ) อันนี้ได้มาแบบไม่คาดคิดเลยค่ะ พอดีหาน้อง 3 ตัวนี้มาก็นานเหมือนกัน เพราะเป็นเวอร์ชั่นที่ค่อนข้างจะหายากแล้ว อันนี้ยกเครดิตให้ คุณ Kmecal ผู้น่ารักและใจดีประดุจนางฟ้ามาโปรดไปเต็มๆ ค่ะ รบกวนให้เธอเป็นธุระปะปังให้มากมาย (คุณkmecal บอกตรูไม่น่าคบมันเลย เหอๆๆๆ) ก็น้า...พอคุณ Kmecal ถามเรามาว่าสนใจอยากได้ตุ๊กตาฮิเดะตัวไหนบอกเธอได้...เดี๊ยนก็ไม่เกรงใจล่ะฮะ...คาดว่าตอนเธอเห็น wishlists ที่เราส่งไปให้แล้วคงจับไข้ ต่อจากนั้นลูกๆ ฮิเดะจังก็มาจากญี่ปุ่น และทำตัวเป็นลูกหมีแพนด้าอยู่เชียงใหม่ และก็เดินทางมาสู่อ้อมอกของแม่โดยสวัสดิภาพ ขอบคุณคุณ Kmecal จริงๆ ค่ะ สำหรับสิ่งดีๆ ที่มีให้ ไม่ค่ะ...ยังไม่หมด...เธอยังแอบทำเซอร์ไพรส์เราด้วยล่ะ ฮิฮิ (ถ้าเราเป็นผู้ชายคงจีบคุณ kmecal ไปละ เดี๊ยนชอบให้มีคนมาทำเซอร์ไพรส์ฮ่ะ) ครือเราน่ะ....ด้วยความที่ใบหน้าหนาเป็นเมตร เคยพูดเล่นๆ (แต่เม้นท์จริง) ในบล็อกเธอตั้งแต่ปีมะโว้แล้วง่ะ เกี่ยวกะ Yoshikitty goods vol. 2 ว่าอยากด๊ายอยากด้าย ขอแบ่งมาซักกะติ๊ดได้มั้ยฮะ...ถ้าเป็นคนอื่นคงมองว่า "ไม่ค่อยจะโลภเลยนะเอ็ง" แต่คุณ Kmecal อุตส่าห์จำเรื่องไร้สาระๆ ของเราอันนี้ได้ งือๆๆๆ แบ่งมาให้เราจริงๆ เปิดกล่องมาเราตะลึงซาบซึ้งใจเป็นที่สุดอะค่ะ มาชมความน่ารัก + ฝีมือการวาดภาพที่สวยสุดๆ ของคุณ Kmecal เพื่อนที่น่ารักของเรากันดีก่า

กล่องเนี่ย...ชาตินี้จะไม่ทิ้งเด็ดขาด  

พอได้ของ...เปิดกล่องอย่างระมัดระวังเลยค่ะ ทั้งที่ปกติจะไม่นุ่มนวลกะกล่องพัสดุเท่าไร (โชคดีจิงๆ) เปิดมาเป็นเยี่ยงนี้ พระเจ้าจอร์จ...เกิดมาไม่เคยรักกล่องพัสดุอันไหนเท่าอันนี้มาก่อน...เชิญชม

ซองใส่ของซานริโอ้ + ภาพโยชิคิตตี้วาดด้วยมืออย่างประณีต (สมแล้วค่ะ ที่คุณ Kmecal จบศิลปกรรม...ขออภัยนะคะที่เปิดเผยข้อมูลไปแล้วง่ะ) อ่ะ...ซูมรูปที่คุณ Kmecal วาดกันหน่อยยยยย

โยชิคิตตี้วาดด้วยมือ...โยจจังมาเห็นคงดีใจแน่ๆ เลยค่ะ มีทั้งรายละเอียด + แสงเงา + กุหลาบ + หนามหอยเม่นนั่น ช่างสุดย้อดดดดดดดดดดดด "We are X, foreverrrrrrrrrrrrrrrrr!!!" ค่าคุณ Kmecal (ขอบคุณมากๆ ขอบคุณฮิเดะจังด้วยที่ทำให้เรารู้จักเพื่อนน่ารักๆ แบบคุณ kmecal)

สรุปคือ...กล่องพัสดุเนี่ย เค้าจะไม่ทิ้งอะ...ใครมาทำความสะอาดห้องแล้วทำท่าจะหยิบไปทิ้ง โดนข้าเจ้าอาละวาดใส่ทันที หะหะหะ

ของแถมๆๆๆ จากคุณ Kmecal

เป็นกระดาษโน้ต a6 ในซีรีส์ Vol. 2 นะเองง่ะ คุณ Kmecal ใจดีบริจาคให้ทุกแบบทุกสี งามน่าร้ากกก ชาตินี้คงจะไม่ใช้อีกตามเคย และจะ...เอาไปใส่กรอบฮ่า กรี๊ดดดดดดดๆๆๆๆ ขอบคุณคุณ Kmecal มากจริงๆ ค่ะ (แอบหน้าชาเล็กน้อยเพราะรบกวนเธอได้อีกง่า)

และก็มาถึงพ่อคุณทั้งหลายของแม่ซะที...มามะ มาดูกัน

ฮิเดะจังตัวนิ่มครอกที่ 4 (Antique version)

ทราบกันดีว่าตุ๊กตาฮิเดะจังตัวนิ่มนี่ อายุอานามแต่ละตัว 10 ขวบอัพแล้วนะคะ เพราะฉะนั้นที่ได้ๆ มานี่ เดี๊ยนต้องทะนุถนอมราวไข่ในหินอะค่า อย่างน้อง 3 ตัวนี่ รองเท้าชักจะลอกๆ แล้วนะนี่ เพราะฉะนั้นห้ามเก็บไว้ในที่ร้อน + อับชื้นเป็นอันขาด แม่ว่า...จะเย็บถุงเท้าใส่ให้แล้วค่ะคุณลูก อะเชิญชมจ้า

 

Zilchจัง (ชื่อเล่น: ก้นป่องจัง)

zilchจัง คือน้องฮิเดะจังตัวนิ่มตัวเดียวที่อยู่ในท่านั่งค่ะ ชอบเพราะตรงนี่แหละ นั่งกะเราที่ไหนก็ได้ แถมด้วยแว่นหน้า...เอร้ย...แว่นตาสีเจ็บสุดเฟี้ยว (สังเกตรูปหน้าตัวพ่อในแท็กข้างๆ ได้...เหมือนกันราวกะแกะอะ)

ตัวพ่อแหงนมองดูตัวลูก ถ้าฮิเดะจังตัวจริงมาเห็นตุ๊กตาตัวนิ่มของตัวเองคงจะฮาเป็นแน่เพราะว่า...

ทามมายก้นตรูป่องอย่างเน้.....

แม่นแล่วว...ที่เรียกเล่นๆ ว่าก้นป่องจัง ก็เพราะก้นน้องเค้าหย่ายเจง...แม่มันเขี้ยวบีบตูดลูกไปหลายที นั่งดูดีวีดีไปบีบไป คุณลูกตูดช้ำหมดแร้ว (ขออภัยในความไม่สุภาพ) วะฮ่ะฮ่ะ ถ้าเรามีลูกจริงๆ ลูกเราคงจะก้นเขียวเหมือนกันน้า (มันเขี้ยวง่ะ)

 

SKAจัง

ตัวนี้ตั้งชื่อประหลาดหน่อย...ไม่รู้เหมือนกัน...เพราะทำให้นึกถึงฮิเดะจังตอนร้องเพลง beauty and stupid (ska version) อะค่ะ เค้าแต่งตัวฮิพดี + ใส่หมวกแบบที่นักร้องเร็กเก้ชอบใส่กันน่ะ เสื่อแจ็คเก็ตแดงนั้นมัน...น่าร้ากมว่ากกกกกก (เอารูปตัวพ่อในชุดเหมือนกันเปี๊ยบมาเทียบให้ดูจ้า ชุดลำลองฮิเดะจังก็ยังทำให้มันน่ารักได้...ของอย่างนี้มันขึ้นอยู่กะเซ้นส์ + ไม้แขวนเจงๆ)

 

Sethจัง

ลูกชายตัวนี้...มาจากต่างดาวค่ะ เลยจับใส่ยานแม่ซะเลย (ดาวไรหว่า)

แล้วนี่...ก็คือชุดที่ตัวพ่อใส่ คนทำตุ๊กตานี่เข้าใจทำเหลือเกินง่ะ

มาดูรูปด้านข้างกัน...ผมเผ้ายาวอลังการมากสำหรับ Sethจัง ตัวนี้ ยาว + จัดทรงได้ตามใจคุณ

ตอนนี้เซ็ตฮิเดะจังต่างดาวของเรา...สองตัวละ ขาดอีกตัวนึง

โพสจัง กะ เซธจัง เตรียมตัวกลับยานแม่เต็มที่

และตอนนี้ฮิเดะจังเซ็ทสวมแว่นของเราก็ครบซะที (ฮั่วะๆๆๆๆ...หลังจากที่ตามหามานาน)

จบการรีวิวน้องตัวนิ่มแต่เพียงเท่านี้...ใกล้ถึงเป้าหมายแล้ว อีก 4 ตัวเท่าน้าน เอะ...แต่วันก่อนเข้าไปดูในยะฮูเจแปนค่ะ ตุ๊กตาฮิเดะจังเซ็ทปีใหม่ตัวใหญ่ เค้ากล้าขายมากเลย ราคาตั้งต้นให้บิดอยู่ที่ 200000 เยนถ้วน ถ้ายอมจ่าย 250000 เยนก็ได้คุณไม่ต้องบิดแข่ง (คิดเป็นเงินไทย 100000 บาทถ้วน) เอิ่มมมม...ถูกหวยตรูก็ไม่ซื้อ เอาไปดาวน์คอนโดดีฝ่า

 

~~~~Guitar battle in Dahlia Tour~~~~

~~~Dahliaจัง + Candyจัง Returnจ้า~~~

วันนี้มาเป็นดารารับเชิญอีกรอบ สำหรับน้องดาเลีย + แคนดี้ เพราะจะเอาของที่บิดได้มาอวด...แถ่นแถ๊น กีต้าร์จิ๋วสองตัวนั่นล่ะจ้า อันนี้ไม่ใช่ที่ห้อยโทรศัพท์...ใหญ่ขึ้นมาหน่อย ใส่ถ่านแบบเม็ดกระดุมแล้วจะเล่นเพลงได้นะคะ (ยังไม่เคยลองอะ) ได้กีต้าร์กันไปคนละตัว...จับมาประลองฝีมือกันซะหน่อย 555+ งานนี้ใครจะชนะล่ะนี่...ฮุฮุ

Dahliaจัง +  Candy (สรุปจะแข่งไรกันง่ะ...แลบลิ้นแข่งกันเรอะ)

แต่ในที่สุด แคนดี้จัง ก็ชนะขาดลอย ด้วยความที่สีแสบชนะเลิศ (ทำท่างี้....มามะมากอดกัน)

 

แนะนำกิ๊กใหม่จ้า พี่ Ken Lloyd กลอยใจ (ฮริ้วววว์)

หล่อมะๆๆๆๆ...ฮิฮิ คนนี้ก็น้องรักฮิเดะจังอีกคนนึงอะนะคะ ไม่ขอพูดมาก ค่อยพร่ำเพ้อพรรณนาอีกทีในเอนทรี่หน้า เค้าเป็นนักร้องนำวง oblivion dust ค่ะ ฮิเดะจังแมวมองตัวเอ้...ชวนคุณชายเคนมาออดิชั่นอะนะ...หล่อลากซะขนาดนี้ ฮีไม่ได้มีดีแค่หน้าตานะฮะ (อดีตเคยเป็นวีเจเอ็มทีวีเจแปน) เสียงดี + เล่นดนตรีเป็นหลายอย่าง....แต่ก็แอบขำเพลงพี่แกเพลงนี้นะคะ ถ้าใครเปิดมาอ่าน ก็ลองคลิกฟังดู ซาวนด์ยุคที่ KAZ สมาชิกเก่า hide with spread beavers เพิ่งเข้ามาใหม่ๆ นี่ กลิ่นฮิเดะฉุนกึ๊กเลยทีเดียว กับเพลงนี้ "You" (ไม่ได้บอกว่าก็อปน้า...แต่เหมือนเอาไลน์ของเพลง doubt + bacteria + beauty and stupid มายำรวม โดยเฉพาะในส่วนของจังหวะ และกีต้าร์) พี่เคนทำไรไม่ผิดหรอกค่า....แค่เห็นฮีในเสื้อสแปนเด็กซ์สีขาวแล้ว เฮ่อๆๆๆ....แนบเนื้อ...เอ้ย...ให้อภัยได้ทุกอย่าง วี้สสสสสสสสสสส

 เอนทรี่หน้า...ก็เกี่ยวกับฮิเดะจัง + วง oblivion dust นี่นิสนุงเหมือนกันน้า

~~~รออ่านนะคะ~~~

edit @ 1 Nov 2009 16:35:21 by volutecello

เปิดมาเจอหัวเรื่องอย่าเพิ่งต๊กกะใจ (เจ้าของบล็อคเป็นไรของมันอีกแร้ว) ครือมันไม่ไหวแล้วค่า เกิดมาจนอายุปูนนี้ ไม่เคยเลยสักครั้งที่เราจะเป็นฝ่ายสารภาพรักกับชายใด (ในชีวิตจริง) ก่อน คราวนี้ความร้ากกกกกกมันล้นใจ งืมๆๆๆ ก็ขอเชิญผู้อ่านทุกท่านมาร่วมเป็นสักขีพยานในการ (กระทำรั่วๆ) เน้ละกาน 1...2...3

~~~ร้ากกกกฮิเดะจังที่ซู้ดดดดดดด~~~

แอร๊ยสสสส์...(เจ็บสีข้างเหมือนโดนใครยัน ห่ะห่ะ)  สืบเนื่องจากเอนทรี่ที่แล้วที่เจ้าของบล็อคนำเหนอความโหดของฮิเดะจังยามเมาไปแร้ว...ก็คิดอยู่เหมือนกันว่ามันเป็นประเด็นเซ้นซิทีฟสำหรับแฟนฮิเดะจัง ด้วยเหตุผลที่เรารู้ๆ กันอยู่นะคะ ขออภัยมา ณ ที่นี้หากเราทำให้ท่านใดเศร้า (ยอมรับความผิดที่คิดไตร่ตรองไว้ก่อนแร้วววว // ลำคอพาดอยู่ตรงตะแลงแกง เหอๆๆๆ) ก็อยากจะบอกว่า ทางนี้อะ...ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไร สารภาพว่าหลังจากเขียนเอนทรี่ที่แล้วไป นอนไม่หลับฮร่ะ...ตื่นตีห้าทุกวัน โดนดีเข้าแร้วไงตรู

เอนทรี่นี้เค้าขอมาแก้ตัวละกานน้า...เหตุที่รีบแจ้นมาเขียนเพราะเมื่อวานเม้นท์คุยกับคุณ pride ในบล็อค และขอขอบคุณเธอมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ที่ช่วยอัพเดทข่าวของบล็อค DIE (Daijiro Nozawa) อดีตสมาชิกวง hide with spread beavers ให้ว่ามีคำถามสัมภาษณ์เค้าที่มีข้อความดีๆ น่าประทับใจเกี่ยวกับฮิเดะจัง สารภาพว่าเข้าบล็อกเน้ครั้งสุดท้ายเมื่อเดือน 5 (hide memorial) ที่ผ่านมา แล้วก็ไม่ได้ย่างกรายเข้าไปเยี่ยมอีกเรย ขอโต้ดไดจังด้วยจร้า

ที่ท่านจะได้อ่านดังต่อไปนี้ เป็นบทแปลสัมภาษณ์ของ DIE จังนะคะ ตัดมาแค่ส่วนที่ถามเกี่ยวกับฮิเดะจังเท่านั้น (ลำเอียงกันแบร่บเห็นๆ ก็คำถามอื่นมัน...ประมาณว่า "ไดจังคิดว่าในซุปมิโสะประกอบด้วยส่วนผสมอะไร"..."ถ้าวันนึงหัวล้าน ไดจังจะทำอย่างไร" บลาๆๆๆ) เราไม่ได้เสริมแต่งความคิดเห็น และ ไม่ได้อวยอะไรเพิ่มเติมไปทั้งสิ้น จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงได้รั่วสารภาพรักซะโครมๆ หน้าชื่นตาบานซะขนาดเน้ คำถามเหล่านี้ถามโดยแฟนเพลงหลายๆ คนของไดจังค่ะ เท่าที่อ่าน...ไดจังก็น่ารักขี้เล่นดี...สมแล้วที่เข้ากะฮิเดะจังได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย อาวล่ะ...จะไม่พล่ามไรละ เชิญอ่านโลดดดดดดดดดด....ตกหลุมรักฮิเดะจังเป็นรอบที่เท่าไร...อยากจะบอกอะไรฮิเดะจัง เชิญตามบายยยยยยยยยยยย

Sweet memories of "hide" - by DIEchan

source: DIE's blog - http://voice.die1964.com/

ไดจัง + ฮิเดะจัง หยอกล้อเล่นกันหนุงหนิง

คำถาม: เมื่อไรที่นึกถึงฮิเดะบ้าง

ตอบ: ก็มักจะมีแฟนๆ ถามผมเกี่ยวกับฮิเดะซังประจำครับ...ถามเมื่อไร ก็คิดถึงเมื่อนั้น

คำถาม: ถ้าจะให้จัดตำแหน่งสมาชิกครอบครัวในวง hide with spread beavers ความเห็นไดจังเป็นไง

ตอบ: โจ - คุณพ่อ // ชิโรลิน - คุณแม่ (???) // ฮิเดะซัง - ลูกชายคนโต // ไดจัง - ลูกคนที่สอง // พี่น้องฝาแฝด - อินะ + คิโยชิ // พาตะ - คุณปู่

 

"hide with spread beavers" (ซ้ายไปขวานับจากฮิเดะ+คิโยชิ (หัวส้ม) + ไดจัง (หัวสีรุ้ง) +อินะ (หัวเขียว) + โจ + ชิโรลิน (ปากจู๋) + พาตะ)

 

คำถาม: ใน TV live รายการ music station ที่ฮิเดะและวงเล่นเพลง "doubt" เนี่ย แล้วมีการเอาหมึกดำ (indian ink) มาละเลงทั่วเวทีนี่ หลังจากจบแล้ว ล้างตัวเลยรึป่าวคะ และพอล้างเสร็จแล้วเป็นไงกันบ้าง

ตอบ: ตอนนั้นเป็นงานแรกของวงฮิเดะ (และสมาชิกซัพพอร์ตคนอื่นๆ) เลยมั้ง สนุกสนานหลุดโลกเลอะเทอะมากมาย ถือเป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่ยอดเยี่ยมมากเลยในการทำงานกับฮิเดะซัง ไอ่เจ้าหมึกนี่ มันไม่ได้ล้างออกง่ายๆ ทันทีเลยน่ะนะ ในห้องอาบน้ำในสถานี...เราก็ช่วยๆ กันล้างอะคร้าบบบบบบบ

(ขอเนียนเป็นสต๊าฟไปช่วยล้างด้วยคนได้มั้ยฮร้า.....กรี๊สสสสสส) ดูในคลิปเน้ละกันนะคะ เละเทะเมามันส์กันขนาดไหน (พาตะก็เล่นด้วยนิ)

 

มาถึงคำถามซึ้งสะเด็ด:

คำถาม: ไดจังเคยโดนฮิเดะซังโกรธมั้ย หรือฮิเดะซังเคยโกรธใครใน spread beavers บ้างมั้ยคะ เล่าให้ฟังหน่อยสิ

ตอบ: ขอตอบว่า "ไม่เคยครับ" ผมไม่เคยเห็นฮิเดะซังโกรธใครเลยจริงๆ ยกตัวอย่างเหตุการณ์นึง ในช่วงโซโล่ทัวร์ครั้งแรกของฮิเดะ ปี 1994 ในเพลง scanner มันไม่มีไลน์คีย์บอร์ดใช่มั้ยล่ะ แต่ผมอะชอบเพลงนี้มาก เลย (ประมาณหัวล้านนอกครู) แต่งเองแล้วเล่นใส่เข้าไปเลย โดยที่ไม่ได้ถามความเห็นของฮิเดะซังก่อน พอฮิเดะได้ยิน จริงๆ ระดับเค้าจะโกรธผมยังไงก็ได้เพราะทำอะไร (เกรียน) โดยพลการ แต่เค้าพูดว่า "ไดจัง ท่อนคีย์บอร์ดลึกลับนี่มาไงอะ แปลกดีนะ เยี่ยมๆ" ฮิเดะซังเป็นคนที่มีความเป็นศิลปินเต็มตัว เหมือนเค้าจะเซ้นส์ได้ว่าทำไมผมทำงั้น (และรู้วิธีว่าจะพูดไงต่อให้ไม่กลายเป็นเรื่อง...ความเห็นส่วนตัวเดี๊ยนเองฮ่ะ)

แต่ยกเว้นตอนที่ฮิเดะซังเมาอะนะครับ กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปเรย และก็ทะเลาะกับทุกคน ไม่อยากจะบอกว่าผมอะ...ปลิวกระเด็นเพราะฮิเดะจังมาแล้นนนนนนนน (โหด...ง่ะ)

คำถาม: ช่วยเล่าประสบการณ์ประทับใจ (ที่ลืมไม่ลง) เกี่ยวกับฮิเดะซังให้ฟังหน่อยได้มั้ยคะ

ตอบ: ตอนช่วงปี 1994 ที่ผมยังเป็นสมาชิกซัพพอร์ตของวงฮิเดะอยู่ วันรุ่งขึ้นหลังจากที่เล่นไลฟ์กับฮิเดะเสร็จ ผมต้องีต่อรถไฟชินคันเซนไปเล่นให้วง glay ต่อ ตอนนั้นจะขึ้นแท็กซี่ออกจากโรงแรมประมาณ 6 โมงเช้า ตอนนั้นก็มีแฟนๆ รออยู่ข้างหน้าโรงแรมประมาณหลายสิบ จู่ๆ ก็มีชายหนุ่มหัวแดงใส่แว่นดำเดินดุ่มๆ พร้อมกับยิ้มกว้างเข้ามาหา ฮิเดะซังนั่นเองครับ มากับอินะ ยังเมาๆ ไม่สร่างกันเลย ฮิเดะจังเข้ามาทักผมว่า

hide: "หวาดดดดดดี (เสียงเป็นงี้เจงๆ...เมาอยู่) ไดจางงงงงงง นายเจ๋งมว่ากกกกกกกกก"

Die: ฮิเดะจัง ฮินะจัง มาทำไรแถวนี้ ป่านนี้เนี่ยฮะ

hide: มาสำรวจรอบๆ โรงแรมหน่อยง่ะ 5555555+ เอ้อ ไดจัง เดี๋ยวเราไปส่งนายน้า

พอแท็กซี่มา...ฮิเดะจังตะโกนว่า

hide: ไดจางงงงงงงง บ๊ายยยยยยยยยบายยยยยยยยยยยย....

พลางวิ่งตามหลังแท็กซี่อย่างเมามันส์ ตอนนั้น 6 โมง ถนนก็เงียบมาก แต่ผมกลับรู้สึกตื้นตันบอกไม่ถูกครับ เลยตะโกนกลับไปว่า "บ๊ายยยยยยยยยยบายยยยยยยยยยย"

ตอนนั้นเหมือนไม่อยากจากเค้าไปไหนเลย และทำให้ผมรู้สึกถึงได้ถึงความเป็นคนที่อบอุ่นของฮิเดะซังอะครับ

(วินาทีนี้...เจ้าของบล็อคลงไปนอนชักแหง็กกะพื้นแร้ววววววว...ถึงจะเมาแต่เธอก็ยังน่าร้ากกกแสนซน...โดนเข้าไปดอกที่สอง)

คำถาม: คำพูดคำไหนของฮิเดะซัง ที่ทำให้ไดจังรักคนคนนี้

ตอบ: ปี 1996 ตอนที่ผมกระดูกส้นเท้าหัก ในคอนเสิร์ต hide Indian summer (Chiba Marine Stadium) ทีผมโดดลงจากเวที (ด้วยความห่ามแตก) หลังจากนั้น ผมก็กะลังจะขึ้นรถพยาบาล ฮิเดะบอกกับผมว่า

"ไดจัง...นายไม่ต้องกังวลไรทั้งนั้น เข้าใจปะ เพราะฉันจะพานายออกทัวร์ด้วยแน่นอน (จนวันสุดท้าย) เรามาออกทัวร์ (คอนเสิร์ต) ด้วยกันนะ"

เหมือนฮิเดะจังจะเข้าใจในสิ่งที่ผมเป็นกังวลอยู่อะครับ คำพูดนี้ทำให้ผมมีกำลังใจขึ้นมา เพราะผมกลัวว่าถ้าผมขาหัก เค้าจะต้องหาคนอื่นมาแทนผมอะนะ (จุดนี้....ฮิเดะแมนมากมายอ่าค่ะ เป็นเราคงหาคนอื่นเล่นแทนไปแล้ว เหตุเกิดเพราะว่าไดจังกระโดดลงจากเวทีเองนะนี่)

นอกจากนี้...ในความเป็นจริงแล้ว ทัวร์คอนเสิร์ตนี้เป็นงานโซโล่ของฮิเดะซัง พวกผมยังเป็นแค่สมาชิกซัพพอร์ต แต่ฮิเดะซังย้ำกับพวกสต๊าฟเสมอว่า "ต้องทรีตพวกเค้าให้เหมือนที่ทรีตผมทุกอย่างนะ"

คำถาม: ทำใจอย่างไรต่อการจากไปของฮิเดะซัง

ตอบ: แค่ทำวันนี้ได้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ อะไรก็ตามที่ดีๆ ที่คิดว่าทำแล้วฮิเดะจะพอใจ แค่คิดว่าจะทำอะไรดีๆ แบบนั้น ก็รู้สึกแล้วว่าฮิเดะจังมาอยู่ข้างๆผมเสมอแล้วครับ

ฮิเด่จางงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง~~~~~~~~~ ทามมายน่ารักเยี่ยงนี้อะค้า + ไดจังก็น่ารักเหมือนกันนนน (น้ำตาไหลพรากด้วยความตื้นตัน)

เป็นไงกันบ้างคะ ความน่ารักสมแมนแสนดีของ "พ่อกีต้าร์เทวดาน้อยผมสีแดงแต่งตัวจัด" ของเรา  (ลอกฉายาเค้ามาอีกที) ขอเพิ่มเติมอีกนิสนุง ว่าตอนไดจังขาหักเนี่ย ฮิเดะเคยเอาไม้ค้ำรักแร้เค้ามาเล่นเหมียนกัน และหลังจากน้าน ขาเธอก็หักที่เดียวกะไดจังเป๊ะ (ไม่เชื่ออย่าลบหลู่...อาถรรพ์เน้ข้าเจ้าโดนมาแล่วววววว) แถมตอนไดขาหัก ของขวัญปลอบใจจากฮิเดะซัง + เดอะแก๊งค์ ก็คือ แถ่นแถ๊นนนนนนนนน...รองเท้ากีฬาคู่งาม ที่ไดจังเปิดมาก็ได้แต่มองม้องมอง...ประมาณจะแกล้งกันปายถึงหนายยยยย...ตาบอดได้แว่น...หัวล้านได้หวี...เป๋แล้วได้รองเท้าซะงั้น

จากคำให้การของไดจัง ทำให้เราคิดถึงคติเตือนใจของฮิเดะจัง ที่ใส่กรอบติดไว้ข้างฝา "เอาใจเขามาใส่ใจเรา" "ทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก" "คำพูดรักษาน้ำใจย่อมดีกว่าคำพูดที่กล่าวร้าย" ไม่ใช่แค่แปะไว้ให้ดูโก้เก๋ หากแต่ผู้ที่นำมาแปะ ได้ทำตัวเป็นตัวอย่างที่ดีอย่างข้อความนั้นไม่ผิดเพี้ยน ซึ้งแล้วว่าทำไมฮิเดะจังจึงเป็นที่รักของทุกคน เป็นแรงบันดาลใจของศิลปิน + แฟนเพลงตั้งแต่ครั้งกระโน้น มาจนถึงปัจจุบันนี้

ถ้าเราอยู่ในฐานะฮิเดะจัง เราเองคงจะคิดถึงใจเขาใจเราไม่ได้ครึ่งนึงของฮิเดะจังด้วยซ้ำ ส่วนตัวจะชอบคิดว่า ถ้าเราอยู่เฉยๆ ไม่ได้หาเรื่องใครก็น่าจะโอเคแล้ว โอเคจริง...แต่การที่เราพยายามเข้าใจคนรอบข้างบ้าง และให้กำลังใจเค้า + พูดจาดีๆ แม้เค้าจะทำผิดก็ตาม อันนี้เองที่เราจะได้ความรู้สึกที่ดีๆ จากเค้าตอบกลับมา เผอิญปกติไม่ชอบง้อใคร แต่อ่านแล้วพอมีคนมารู้สึกดีๆ เคารพนับถือจากใจ จากการเป็นผู้ให้และการกระทำที่จริงใจแบบนี้ ทำให้เรารู้สึกดีแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน สำหรับเรา...หลายคน คงจะมองว่าบ้าฮิเดะแบบหัวปักหัวปำไร้สาระ ก็ยอมรับว่าชอบเพราะภาพลักษณ์ภายนอกด้วย แต่นี่คือเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไม....เพราะเค้าเป็นคนที่สอนบทเรียนชีวิตดีๆ ให้กับเรามากมายเหลือเกิน ส่วนตัวลองเอาไปปรับใช้ดู...ผลลัพธ์ออกมาในทางสร้างสรรค์จริงๆ ใครไม่เคยสัมผัสจิตใจอันงดงาม และตัวตนในด้านอบอุ่นของฮิเดะจัง ก็ขอฝากเอนทรี่นี้ไว้ให้อ่านเป็นอินโทรละกัน...แล้วคุณจะรู้ซึ้งถึงคำว่า

"Don't judge a book from its cover"

"อย่าตัดสินคนจากเพียงรูปลักษณ์ภายนอก"

"Actions speak louder than words"

"การกระทำบ่งบอกความจริงยิ่งกว่าคำพูด"

~~~~~~~~~~~~~

ปิดท้ายด้วยรูปประทับใจจาก Psyence a go go tour

ทุกคนกระโดดกัน...มีแต่ฉัน...ได้แต่ยืนมอง

(ไดจัง...ยืนมองตาปริบๆทางซ้ายสุดของรูป...อย่าให้ตรูหายนะเฟร้ย)

~~~silent jealousy ฮริ้ววววววว์~~~

 

เซ็นเฝือกๆๆๆ หายไวๆ นะไดจัง

 

ที่มาของสาเหตุแห่งอาถรรพ์...หลังจากนั้นฮิเดะจังก็หักที่เดียวกันเป๊ะ

(อย่าไปเล่นไม้ค้ำใคร...หักซ้ำที่เดียวกันมาหลายรายแร้ว)

 

เซอร์วิสกันสุดๆ เยี่ยงนี้แล (โอ้ย...เป็นคนขาหักที่โชคดีที่สุดในโลกอะคนเรา)

(หลังจากนั้นก็โดนฮิเดะจังแกล้งเข็นให้รถไปติดในช่องคนเดินที่ต้องเสียบตั๋ว

เอารถออกมาบ่ได้ 555555555+)

 

เจอกันเอนทรี่หน้าจ้า

~~~~~~~

edit @ 13 Oct 2009 15:23:21 by volutecello

ในที่สุดก็กลับอัพได้ซะที หวิดจะไม่ได้เขียนต่อแล้วอะค่า เนื่องจากงานถล่มใส่ บาดเจ็บสาหัสพอควร 555+ เหตุเพราะชอบทำงานไป...อู้ไป...เลยต้องชดใช้วิบากกรรมนี้ไม่สิ้นสุดซะที เอิ้กกกก อาทิตย์ที่ผ่านมา...มีข่าวเกี่ยวกับ X Japan มากมาย ขอสรุปสั้นๆ นิสนึงละกันนะ เพราะบางทีเราเองก็ตามไม่ค่อยจะทันอะจ้า

May you rest in peace...Mayukochan

มายูโกะ คิชิ จากโลกนี้ไปอย่างสงบในวันที่ 30 กันยายนทีผ่านมาค่ะ ไม่ขอเขียนอะไรมากแล้ว คิดว่าเธอคงได้เจอกับฮิเดะ (คุณอาที่แสนดี) บนสวรรค์แล้วนะ เราได้ข่าววันที่ 1 ต.ค. จากเพื่อนใน myspace ตอนแรกไม่เชื่อ วันรุ่งขึ้นเพื่อนใน myspace อีกคนคอนเฟิร์มมาอีกที อึ้งไปพักใหญ่เลยค่ะ พอได้อ่านข้อความในรูปของบล็อกคุณ pride (glinda.exteen.com) น้ำตามันไม่รู้มาจากไหน ไหลพลั่กๆๆๆๆ มายูโกะในช่วงสุดท้ายของชีวิต ยังคงยิ้มแย้มอย่างมีความสุขเสมอในยามที่พูดถึงฮิเดะจัง เธอบอกว่า (ด้วยนิ้วของเธอที่ใช้จิ้มในกระดานตัวอักษร...เพราะเธอพูดไม่ได้แล้ว) ว่า ”HIDE　は心の支え" แปลได้ความว่า ฮิเดะจังเป็นเสมือน "สิ่งที่คอยประคับประคองจิตใจของเธอเสมอ" เราไม่ค่อยแน่ใจความหมายเลยเอาไปถามเซนเซย์ เซนเซย์อธิบายให้ฟังจนเห็นภาพ เพราะเค้าเอาไม้บรรทัด 2 อันมาพยุงยางลบไว้ตรงกลาง แล้วบอกเราว่า จิตใจของคนคนนี้คือยางลบก้อนนี้...ถ้าไม่มีสิ่งที่ประคับประคองให้ยืนหยัดอยู่ได้ (ไม้บรรทัด) ก็อาจจะพังทลายลงมา (เวลาเซนเซย์อธิบายให้เราฟัง...ใจเย็นและอดทนมากมาย 555+ ชื่นชมในความพยายามของเซนเซย์จริงๆ...เรามันโง่เอ๊งงงง) เมื่อได้ยินอย่างนั้น...น้ำตาเกือบจะไหลต่อหน้าเซนเซย์แล้วอ้า...

โทชิ + ฮีธ บนเวทีมวยชิงแชมป์ (เด่นเก้าแสน ปะทะ คาเมดะ ไดกิ)

ถ่ายทอดสดโดยไทยทีวีสี ช่อง 3 วันนั้นรักช่อง 3 อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 555+ เฝ้าหน้าจอตั้งแต่ 17.30 น. กลัวเหลือเกินว่าจะเค้าจะฉายไม่ทันโทชิร้องเพลงชาติ นั่งกระสับกระส่ายทนฟังเค้าวิจารณ์สองนักมวยอยู่นาน ในใจก็คิดถึงฮิเดะบอกว่า ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วน้า อยากเห็นเอ็กซ์เจแปนในทีวีไทยอีกสักครั้ง..แล้วเสียงโฆษกในทีวีก็พูดเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า โทขิ + ฮีธ สมาชิกวงเอ็กเจแปนจะขึ้นมาร้องเพลงให้...กรี๊ดแตกลั่นห้องทำงาน ห่ะห่ะห่ะ โชคดีไม่มีใครเดินผ่าน มิเช่นนั้นเจ้าของบล็อคอาจไปทำงานไม่ได้อีกเลย ฟังเสียงโทชิร้องเพลงแล้วขนลุกอะค่า นึกว่าเฮียแกร้องเพลง art of life เวอร์ชั่นคอนฮ่องกงอยู่ 555+ ตบท้ายด้วยเสียงตะโกนปลุกเร้าที่คุ้นหู เหมือนในคอนก็ไม่ปาน วันนั้นดีใจจนทำไรไม่ถูก อันนี้ต้องขอบคุณแหล่งข่าวผู้ใจดีทุกท่าน คุณ staybeautiful + คุณ sandy + คุณ pride ที่คอนเฟิร์มเวลาให้ ทำให้เราได้นั่งดูตั้งแต่ยังไม่เคารพธงชาติ

สรุปข่าวแค่เนี้ยละกันนะฮะ....มาต่อกันกับเอนทรี่ใหม่ดีก่า

เฉลยๆๆๆ D.O.D. - Drink or Die

จากที่ได้เล่นๆ อะไรในเอนทรี่ที่ผ่านมา ฟีดแบ็คจากเพลงที่ลงไปนี่...ประมาณว่า เนื้อเพลงแร้ง...แรงงงง แรงๆ อย่างนี้จะฝีมือใครละฮ้า...ถ้าไม่ใช่ฮิเดะจัง อ้ะ...มาลงอีกทีละกานนะ เพื่อเป็นอินโทรเพิ่มอรรถรสในการอ่านบทสัมภาษณ์ต่อไปนี้ เนื้อเพลงนี้จากเพลง Drink or Die โดยฮิเดะจังเองค่า เนื้อเพลงเอง ทำนองเอง ดนตรีเอง (อย่างพั้งค์อะ)

Even if you're a pep talker or a crybaby when you're drunk It's all the same in the end
Shake your head Shake my head
How the fuck could you drink if you're scared of a hangover?
Then let's drink for three days and three nights We're fearless

Nihonshu, Barbon, Beer, Absinthe
shochu, doburoku Tequila
Bring it all on! Bring more alcohol!
How the fuck could you drink if you're scared of a hospital
Then let's have a party in the Obstetrics room

(อันนี้แปลเอง หุหุหุ)

"ไม่ว่าจะเป็นพวกปากไม่มีหูรูด หรือ ขี้แย
พอได้เมาแล้ว...ก็ไม่ต่างกัน
หัวสั่นหัวคลอนกันคร้าบพี่น้อง
รักจะก๊งเหล้า...แล้วจะกลัวเมาไปใย
ชนแก้วกัน 3 คืน 3 วันก็บ่ยั่น จัดมา!!!

Nihonshu, Barbon, Beer, Absinthe
shochu, doburoku Tequila
เอามาโลด เอามาอีก!!!
รักจะก๊งเหล้า...แล้วจะกลัวเข้าโรงหมอไปใย
เราจะปาร์ตี้กันในห้องคลอด...รู้แล้วรู้รอดกันไปเร้ยยยย"

 

คำเตือน...เด็กอายุต่ำกว่า 18 + สตรีมีครรภ์ ห้ามอ่านบทสัมภาษณ์นี้ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะเคอะ เพราะดีกรีความแรงของฮิเดะจัง....พุ่งกระฉูดฮ่ะ (น้องๆ อย่าเอาเป็นแบบอย่าง เจ้าของบล็อคถึงแม้จะมีประสบการณ์มาบ้าง แต่ไม่เคยดวดกันโหดขนาดเน้) 

อุทาหรณ์เรื่อง "เหล้า" จากถ้อยคำของฮิเดะจัง

บทสัมภาษณ์อันนี้มาจากนิตยสาร I Spy ฉบับที่ 95 นะคะ เหตุที่ได้มาลงก็เพราะมีอะไรดลใจให้ไปคุ้ยห้องเก็บของไม่รู้ เจอแอ้งแม้งอยู่ในลังนี้แค่อันเดียวสำหรับนิตยสารเกี่ยวกะ J-Rock เจ้าของบล็อคคุ้ยไปจามน้ำหูน้ำตาไหลไป กว่าจะเอาออกมาได้หยากไย่ติดหัว เจอสไปเดอร์อีกหลายตัว กรี๊ดดดดๆๆๆ

สัมภาษณ์อันนี้น่าจะเป็นช่วงปี 1994 ที่ฮิเดะจังมีคอนโซโล่ครั้งแรก "hide first solo concert Our Psychommunity " ค่ะ อ่านแล้วก็ซึ้งเลย ว่าทำไมเธอถึงแต่งเพลงแบบ drink or die ออกมาได้ เข้าใจแจ่มแจ้งว่า drinking habit ของฮิเดะจังเป็นอย่างไรขึ้นมาทันที ประมาณว่า "เมาตรูไม่กลัว ตรูกลัวไม่ได้เมา" และไม่สงสัยเล้ยว่าฉายายามเมาของฮิเดะจัง "ฮิเดล่า" เนี่ยได้แต่ใดมา เมาแล้วอาละวาดทำลายข้าวของที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ (ทีวงทีวี เธอจับทุ่มออกนอกหน้าต่างหมดฮ่ะ นิสัย typical rockstar เจงๆ) แต่ส่วนมากฮิเดะจังจะเป็นประมาณเมาแล้วจำไรไม่ได้ (มันน่า...) ฟื้นมาก็ได้แต่ถามชาวบ้านว่า "เมื่อคืนเค้าทำไรไปอะ จำมิได้เรย ขอโต้ดนะ" (แหม...แต่ถ้าฮิเดะมาทำหน้าสำนึกผิดข้างๆ ใครเล่าจะไม่ให้อภัย...เข่าอ่อนกอดขาฮิเดะจังอยู่ตรงนั้นแล...เว่อร์ซะไม่มี 555+) เป็นอย่างนี้ซะจนโยจจัง + คนรอบข้างชินซะละมั้งนะ แม้เจ้าตัวจะจำไรไม่ได้ แต่พยานบุคคลและวัตถุก็มีเพียบอยู่ ครั้งนึงไทจิเคยเล่าว่า ได้ยินเสียงเอะอะตรงทางเดินหน้าห้องในโรงแรม เหมือนใครทะเลาะกัน พอโผล่หน้าไปดู เห็นฮิเดะจังกะลังทำท่ามวยไทย จะคิกบ็อกซิ่งเบลล์บอยอยู่แล้ว เมาอยู่คนเดียวยังจะหาเรื่องชาวบ้านแบบไม่กลัวโดนตรีนอีก ไทจิเข้าไปห้ามเกือบไม่ทันอะ อะอะอะ...เล่ามากเดี๋ยวอ่านไม่สนุก อ่านโลดเลยละกานนนนนนน.....

ต้องขอโทษจริงๆ วันนี้จะคุยในหัวข้อเรื่องเหล้า
hide : อะไรก็ได้ผมน่ะ ไม่เป็นไรอยู่เเล้ว
ระหว่างโซโลทัวร์ ฮิเดะบอกว่าจะไม่ดื่มไม่ใช่เหรอ ?
hide : ผมดื่ม คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอ ?  ที่บอกว่าไม่ดื่มน่ะ วันก่อนเเสดง ระหว่างทัวร์ผมดื่ม เมาก็สนุกดี ทำงานครึกครื้นนะผมว่า
เวลาฮิเดะเมาชอบทำลายข้าวของ ?
hide : ใช่
ครั้งนี้พังอะไรไปบ้าง ?
hide : ทั้งหมด
ของทั้งหมดในห้องเหรอ ?
hide : ใช่ เป็นความสนุก ไม่ใช่โกธรใครหรือโมโหอะไร อยู่ด้วยกันกับ Joe จนถึงเช้าก็กลับโรงเเรม เเต่ว่ายังอยากดื่มต่อ ก็เรียกไปเรียก I.N.A. ที่ห้อง เคาะประตูเสียงดังเลย
ไม่กลัวคนอื่นมองดูเหรอ ?
hide : อารมณ์นั้น ครึกครื้นจนลืมทุกสิ่งทุกอย่าง 555+
ฮิเดะเป็นประเภทเมาเเล้วเสียงดังโวยวาย มีบาดเจ็บก็เยอะ มือนั่นน่ะไปต่อยอะไรมา ?
hide : นี่เหรอ  ต่อยคน !
กระดูกมือหักเลยใช่มั๊ย
hide : ไม่รู้สิ เเต่ผมไม่เคยกระดูกหักมาก่อนเลยนะ เวลาเมาน่ะ ผมทำเรื่องบ้าๆเยอะ บางเรื่องจำได้ เเต่ส่วนใหญ่จำไม่ได้
เมาไม่เป็นผู้เป็นคนอย่างนี้ เดือนนึงกี่ครั้ง ?
hide : ใครจะไปรู้ เเต่พักหลังนี่ ไม่ค่อยเเล้วนะ
เป็นผู้ใหญ่เเล้วเหรอ ?
hide : ยังหรอก อยากจะเป็น เเต่เป็นได้เมื่อไหร่ไม่รู้
เมาค้าง 2 วันอย่างนี้นี่ หนุกสุดหรือยัง ?
hide : มีหนักกว่านี้ เมาอยู่ 4 วัน เมาเเล้วลุกขึ้นไม่ได้ อย่างเมื่อเช้าตื่น จะลุกก็ลุกไม่ได้ 555+ เเต่อาการเมาค้างน่ะ ถ้าอยู่ในที่ร้อนๆเด๋วก็ดีขึ้น ที่นอนของผมเหม็นไปด้วยเหล้ากลิ่นเหล้าคลุ้งเลยล่ะ 555+
เมาอย่างว่า เเต่พอตกเย็นก็อยากดื่มอีก ?
hide : เปล่า พักหลังน่ไม่รู้สึกอยากดื่ม ไม่ไหว เเต่ถ้ามีอะไรสนุกก็ดื่ม
บางคนเมาค้างเเต่ก็ดื่มต่อได้สบายมาก ?
hide : ใช่ Pata ไง (หัวเราะ) รูปเเบบการดื่มของเขาไม่เหมือนผม เขาจะดิ่มตั้งเเต่ 10 โมงถึง 3 โมง เเล้วก็ออกไปเที่ยว เเต่ผมไม่ ดื่มยันเช้าเลย ร่างกายของ Pata เคยชินเพราะค่อยๆปรับได้ เข้าดื่มช้าๆ ส่วนผมซดพรวดเดียวหมดเหมือนซดน้ำไม่ว่าจะเบียร์หรือเหล้า ซดหมด ซดพรวด ! ไม่มีจิบ !
เมาเเล้วก็เสียงดัง ?
hide : พูดมาก โวยวาย โมโหฉุนเฉียว นิสัยเวลาเมาเป็นอย่างงี้ พอเมาเเล้ว อะไรที่ไม่ชอบก็ระบายออกมาหมด คิดเเล้วก็อายตัวเอง ไม่ชอบที่ตัวเองเป็นเเบบนั้น
เเต่ฮิเดะบอกว่าส่วนมากจะจำไม่ได้ ?
hide : ถ้าจำไม่ได้ก็ดี จำอะไรไม่ได้เลย มีความสุขกว่า
ไม่ชอบที่ตัวเองเมาเเล้วโวยวาย เเต่ไม่เคยคิดจะเลิกดื่มเหล้า ?
hide : ไม่เคยคิด เพราะเวลาดื่มเหล้า เเล้วสนุก
ไม่อยากเลิกหรือเลิกไม่ได้ ?
hide : อาจจะเป็นอย่างงั้น 555+
เวลาอยู่ที่ LA ดิ่มหรือเปล่า ?
hide : ไม่ได้ดื่ม เพราะมีงานต้องทำ
วันที่ฮิเดะไม่ดื่มมีด้วยเหรอ ?
hide : มีสิ ถ้ามีอะไรต้องทำผมจะไม่ดื่ม หรือถ้ารู้สึกว่าวันนี้ไม่ดื่มก็ได้ ก็จะไม่ดื่ม
เเต่ดูเหมือนว่าฮิเดะจะดื่มทุกวัน ?
hide : เกือบจะทุกวัน
สาเหตุเพราะอะไรถึงดื่มหนักขนาดนี้ ?
hide : ทั้งมีสาเหตุเเละไม่มีสาเหตุ บางครั้งสาเหตุก็เพราะรู้สึกเศร้า โกธร เเต่ดื่มเเบบไม่มีสาเหตุก็มี เเค่อยากสนุกครึกครื้น ดื่มน่ะ ไม่จำเป็นต้องมีสาเหตุหรอก
ทัวร์ครั้งนี้เมาเเป๋กี่ครั้ง ?
hide : ครั้งนี้เหรอ ? เเค่ครั้งเดียว
พูดจริง ?
hide : พูดจริงเมาเเค่ครั้งเดียว
ได้ยินมาว่าเมา 3 ครั้ง
hide : เหรอ 555+ เมาเที่ยวนี้เเปลกดี จำทุกสิ่งทุกอย่างได้ พังในห้องหมด เเล้วจับโยนทิ้งหน้าต่าง จำได้ๆ
เป็นอย่างงี้ทุกที ?
hide : โวยวายทำลายข้าวของน่ะเหรอ ? 555+  จังห้องข้างๆได้ยินเสียง พรวดพราดมาที่ห้องผมเลย (หัวเราะ) ตื่นเช้ามาคนที่โรงเเรมซุบซิบกันใหญ่
นอกจากทำลายข้าวของเเล้ว มีทำอย่างอื่นอีกมั๊ย ?
hide : มี เดินไปเรื่อยๆ ไม่หยุด หรือไม่ก็ เหาะจากที่สูง
เหาะจากที่สูง ! อันตราย !
hide : ไม่สูงมากหรอก ประมาณเวทีคนเสิร์ต เวลาเมาจะทำอะไรบ้าๆเยอะ
ดื่มเเล้วต้องเมาทุกครั้งหรือเปล่า ?
hide : ดื่มเเล้วต้องเมาสิ ไม่เมาก็ไม่ดื่ม
ชอบดื่มเหล้าอะไร ?
hide : ไม่ใช่เหล้าญี่ปุ่น เพราะเหล้าญี่ปุ่นดื่มเเล้วไม่ค่อยเมา ผมชอบเหล้าที่เมาเเบบลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่อยากจำอะไร เมาเเล้วลืมตัวสนุกกว่า

อ่านแล้วเป็นไงกันบ้างคะ ดวดโหดแบบไม่กลัวตายแบบนี้ เคยสงสัยเหมือนกันนะ ว่าฮิเดะจังทำไมถึงอยากเมาจนลืมทุกสิ่งทุกอย่างแบบนี้ โลกนี้มันโหดร้ายกับเธอมากเลยหรือ แต่ก็ไม่อยากจะเดาอะนะ เอาเป็นว่าตอนที่สัมภาษณ์นั่นเธอยังหนุ่มยังแน่น แต่ไม่อยากจะบอกว่าเธอเมาแบบไม่มีศิลปะเอาซะเรย เมาแบบซดโฮกกกๆๆๆ แบบนั้นอะ แป๊บเดียวก็ไปแร้ว ดูอย่างพาตะสิ ดื่มเรื่อยๆ ดื่มได้นาน ไม่ออกอาการให้เสียฟอร์ม แถมท่านั่งดื่มที่หัวโต๊ะก็เท่ห์โพดๆๆ ในความคิดของฮิเดะจัง ฮิเดะจังเลยยกย่องให้เป็น "อิชิสึกะเซนเซย์ - ปรมาจารย์" แห่งสาเกไปเรย

วีรกรรม tobe~~ tobe~~ เหาะจากที่สูงเวลาเมานั่นน่ะ ตอนเธอสัมภาษณ์เธอหารู้ไม่นะ ว่าหลังจากนั้นในปี 1997 มันทำให้เธอ กระดูกหัก + บาดเจ็บที่ศีรษะ เกือบหายไม่ทันคอนลาสไลฟ์ เห็นว่าเมาเนี่ยแหละแต่ไม่รู้ว่าเหาะลงมาจากอะไร ชอบทำไรเฉียดนรกซะจริง

วีรกรรมยามก๊งอื่นๆ ที่เคยเห็นก็ จับสมาชิกวงแก้ผ้า คุณ INA นี่เองล่ะ ที่ตกเป็นเหยื่ออารมณ์โฉด หลอกเค้ามานั่งใกล้ๆ แล้วทุกคนที่แกล้งทำเป็นเมาหลับก็จัดการจับ INA กด แล้วก็ถอดๆๆๆ (พาตะร่วมด้วยช่วยกัน) แถมเกมส์โปรดยามก๊งของแก็งค์ฮิเดะก็นี่อะ ดวลเหล้าเป่ายิ้งฉุบ ใครแพ้ ดื่มต่อ + ถอดเสื้อ (มีสาวๆ มาเล่นด้วยนะเออ...ทำเป็นเล่น)

สรุปแถมท้าย...ภาพประทับใจ (แบบออกแนวประชดตัวเอง) ของฮิเดะจัง หลังจากซีนเมาหยำเปท้านรก ทั้งหลายผ่านไป (ใน film the psychommunity reel 2) สิ่งที่ฮิเดะจังดื่มปิดท้ายหลังดวด..."นมสด" นั่นเองฮ่ะ ดูดไม่ดูดเปล่า ทำเสียงชื่นจายยยยยย "ฮ่า" ออกมาดังๆ ยังกะลุงที่เพิ่งอาบน้ำแร่ออกมาดื่มนมรสกาแฟในการ์ตูนชินจังก็ไม่ปาน เห็นแล้วอยากหยิกแก้มเจงๆ อะ อารมณ์ขันเจ็บๆ ล้นเหลือ

ปล. ฟ้อนท์เป็นไรหว่า ปรับให้เล็กไม่ได้ง่ะ อ่านแล้วถ่างตาหน่อยนะค้าพี่น้อง (โครมมม...โดนคนอ่านยัน)

เหอๆๆๆ แปะรูปตามธรรมเนียม

ซูมให้ดูชัดๆ เลยอะ เค้าเล่นกันแบบนี้แหละ เวลาก๊ง

(เจ้าของบั้นท้าย..."Chirolyn" spread beavers)

  แกล้งชาวบ้านหนุกจัง...แสยะยิ้มยิงฟัน

(สังเกตคนด้านหลัง ชิโรลินเตรียมตัวถอด พาตะกำลังแก้ผ้า INA)

ฮิเดะเริงร่า + พาตะเบิกบาน

เมื่อยามได้ก๊ง

(สังเกตฮิเดะตาเป็นประกาย...พาตะดีใจจนเสียจริต)

ปิดท้ายด้วยคลิปเน้...ใครที่ไม่เคยฟัง drink or die

เชิญสัมผัสความโหดมันส์ฮาได้ ณ บัดนี้

ดวดกันบนเวทีเลยฮ่ะ