Volutecello's

เปิดมาเจอหัวเรื่องอย่าเพิ่งต๊กกะใจ (เจ้าของบล็อคเป็นไรของมันอีกแร้ว) ครือมันไม่ไหวแล้วค่า เกิดมาจนอายุปูนนี้ ไม่เคยเลยสักครั้งที่เราจะเป็นฝ่ายสารภาพรักกับชายใด (ในชีวิตจริง) ก่อน คราวนี้ความร้ากกกกกกมันล้นใจ งืมๆๆๆ ก็ขอเชิญผู้อ่านทุกท่านมาร่วมเป็นสักขีพยานในการ (กระทำรั่วๆ) เน้ละกาน 1...2...3

~~~ร้ากกกกฮิเดะจังที่ซู้ดดดดดดด~~~

แอร๊ยสสสส์...(เจ็บสีข้างเหมือนโดนใครยัน ห่ะห่ะ)  สืบเนื่องจากเอนทรี่ที่แล้วที่เจ้าของบล็อคนำเหนอความโหดของฮิเดะจังยามเมาไปแร้ว...ก็คิดอยู่เหมือนกันว่ามันเป็นประเด็นเซ้นซิทีฟสำหรับแฟนฮิเดะจัง ด้วยเหตุผลที่เรารู้ๆ กันอยู่นะคะ ขออภัยมา ณ ที่นี้หากเราทำให้ท่านใดเศร้า (ยอมรับความผิดที่คิดไตร่ตรองไว้ก่อนแร้วววว // ลำคอพาดอยู่ตรงตะแลงแกง เหอๆๆๆ) ก็อยากจะบอกว่า ทางนี้อะ...ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไร สารภาพว่าหลังจากเขียนเอนทรี่ที่แล้วไป นอนไม่หลับฮร่ะ...ตื่นตีห้าทุกวัน โดนดีเข้าแร้วไงตรู

เอนทรี่นี้เค้าขอมาแก้ตัวละกานน้า...เหตุที่รีบแจ้นมาเขียนเพราะเมื่อวานเม้นท์คุยกับคุณ pride ในบล็อค และขอขอบคุณเธอมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ที่ช่วยอัพเดทข่าวของบล็อค DIE (Daijiro Nozawa) อดีตสมาชิกวง hide with spread beavers ให้ว่ามีคำถามสัมภาษณ์เค้าที่มีข้อความดีๆ น่าประทับใจเกี่ยวกับฮิเดะจัง สารภาพว่าเข้าบล็อกเน้ครั้งสุดท้ายเมื่อเดือน 5 (hide memorial) ที่ผ่านมา แล้วก็ไม่ได้ย่างกรายเข้าไปเยี่ยมอีกเรย ขอโต้ดไดจังด้วยจร้า

ที่ท่านจะได้อ่านดังต่อไปนี้ เป็นบทแปลสัมภาษณ์ของ DIE จังนะคะ ตัดมาแค่ส่วนที่ถามเกี่ยวกับฮิเดะจังเท่านั้น (ลำเอียงกันแบร่บเห็นๆ ก็คำถามอื่นมัน...ประมาณว่า "ไดจังคิดว่าในซุปมิโสะประกอบด้วยส่วนผสมอะไร"..."ถ้าวันนึงหัวล้าน ไดจังจะทำอย่างไร" บลาๆๆๆ) เราไม่ได้เสริมแต่งความคิดเห็น และ ไม่ได้อวยอะไรเพิ่มเติมไปทั้งสิ้น จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงได้รั่วสารภาพรักซะโครมๆ หน้าชื่นตาบานซะขนาดเน้ คำถามเหล่านี้ถามโดยแฟนเพลงหลายๆ คนของไดจังค่ะ เท่าที่อ่าน...ไดจังก็น่ารักขี้เล่นดี...สมแล้วที่เข้ากะฮิเดะจังได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย อาวล่ะ...จะไม่พล่ามไรละ เชิญอ่านโลดดดดดดดดดด....ตกหลุมรักฮิเดะจังเป็นรอบที่เท่าไร...อยากจะบอกอะไรฮิเดะจัง เชิญตามบายยยยยยยยยยยย

Sweet memories of "hide" - by DIEchan

source: DIE's blog - http://voice.die1964.com/

ไดจัง + ฮิเดะจัง หยอกล้อเล่นกันหนุงหนิง

คำถาม: เมื่อไรที่นึกถึงฮิเดะบ้าง

ตอบ: ก็มักจะมีแฟนๆ ถามผมเกี่ยวกับฮิเดะซังประจำครับ...ถามเมื่อไร ก็คิดถึงเมื่อนั้น

คำถาม: ถ้าจะให้จัดตำแหน่งสมาชิกครอบครัวในวง hide with spread beavers ความเห็นไดจังเป็นไง

ตอบ: โจ - คุณพ่อ // ชิโรลิน - คุณแม่ (???) // ฮิเดะซัง - ลูกชายคนโต // ไดจัง - ลูกคนที่สอง // พี่น้องฝาแฝด - อินะ + คิโยชิ // พาตะ - คุณปู่

"hide with spread beavers" (ซ้ายไปขวานับจากฮิเดะ+คิโยชิ (หัวส้ม) + ไดจัง (หัวสีรุ้ง) +อินะ (หัวเขียว) + โจ + ชิโรลิน (ปากจู๋) + พาตะ)

คำถาม: ใน TV live รายการ music station ที่ฮิเดะและวงเล่นเพลง "doubt" เนี่ย แล้วมีการเอาหมึกดำ (indian ink) มาละเลงทั่วเวทีนี่ หลังจากจบแล้ว ล้างตัวเลยรึป่าวคะ และพอล้างเสร็จแล้วเป็นไงกันบ้าง

ตอบ: ตอนนั้นเป็นงานแรกของวงฮิเดะ (และสมาชิกซัพพอร์ตคนอื่นๆ) เลยมั้ง สนุกสนานหลุดโลกเลอะเทอะมากมาย ถือเป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่ยอดเยี่ยมมากเลยในการทำงานกับฮิเดะซัง ไอ่เจ้าหมึกนี่ มันไม่ได้ล้างออกง่ายๆ ทันทีเลยน่ะนะ ในห้องอาบน้ำในสถานี...เราก็ช่วยๆ กันล้างอะคร้าบบบบบบบ

(ขอเนียนเป็นสต๊าฟไปช่วยล้างด้วยคนได้มั้ยฮร้า.....กรี๊สสสสสส) ดูในคลิปเน้ละกันนะคะ เละเทะเมามันส์กันขนาดไหน (พาตะก็เล่นด้วยนิ)

มาถึงคำถามซึ้งสะเด็ด:

คำถาม: ไดจังเคยโดนฮิเดะซังโกรธมั้ย หรือฮิเดะซังเคยโกรธใครใน spread beavers บ้างมั้ยคะ เล่าให้ฟังหน่อยสิ

ตอบ: ขอตอบว่า "ไม่เคยครับ" ผมไม่เคยเห็นฮิเดะซังโกรธใครเลยจริงๆ ยกตัวอย่างเหตุการณ์นึง ในช่วงโซโล่ทัวร์ครั้งแรกของฮิเดะ ปี 1994 ในเพลง scanner มันไม่มีไลน์คีย์บอร์ดใช่มั้ยล่ะ แต่ผมอะชอบเพลงนี้มาก เลย (ประมาณหัวล้านนอกครู) แต่งเองแล้วเล่นใส่เข้าไปเลย โดยที่ไม่ได้ถามความเห็นของฮิเดะซังก่อน พอฮิเดะได้ยิน จริงๆ ระดับเค้าจะโกรธผมยังไงก็ได้เพราะทำอะไร (เกรียน) โดยพลการ แต่เค้าพูดว่า "ไดจัง ท่อนคีย์บอร์ดลึกลับนี่มาไงอะ แปลกดีนะ เยี่ยมๆ" ฮิเดะซังเป็นคนที่มีความเป็นศิลปินเต็มตัว เหมือนเค้าจะเซ้นส์ได้ว่าทำไมผมทำงั้น (และรู้วิธีว่าจะพูดไงต่อให้ไม่กลายเป็นเรื่อง...ความเห็นส่วนตัวเดี๊ยนเองฮ่ะ)

แต่ยกเว้นตอนที่ฮิเดะซังเมาอะนะครับ กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปเรย และก็ทะเลาะกับทุกคน ไม่อยากจะบอกว่าผมอะ...ปลิวกระเด็นเพราะฮิเดะจังมาแล้นนนนนนนน (โหด...ง่ะ)

คำถาม: ช่วยเล่าประสบการณ์ประทับใจ (ที่ลืมไม่ลง) เกี่ยวกับฮิเดะซังให้ฟังหน่อยได้มั้ยคะ

ตอบ: ตอนช่วงปี 1994 ที่ผมยังเป็นสมาชิกซัพพอร์ตของวงฮิเดะอยู่ วันรุ่งขึ้นหลังจากที่เล่นไลฟ์กับฮิเดะเสร็จ ผมต้องีต่อรถไฟชินคันเซนไปเล่นให้วง glay ต่อ ตอนนั้นจะขึ้นแท็กซี่ออกจากโรงแรมประมาณ 6 โมงเช้า ตอนนั้นก็มีแฟนๆ รออยู่ข้างหน้าโรงแรมประมาณหลายสิบ จู่ๆ ก็มีชายหนุ่มหัวแดงใส่แว่นดำเดินดุ่มๆ พร้อมกับยิ้มกว้างเข้ามาหา ฮิเดะซังนั่นเองครับ มากับอินะ ยังเมาๆ ไม่สร่างกันเลย ฮิเดะจังเข้ามาทักผมว่า

hide: "หวาดดดดดดี (เสียงเป็นงี้เจงๆ...เมาอยู่) ไดจางงงงงงง นายเจ๋งมว่ากกกกกกกกก"

Die: ฮิเดะจัง ฮินะจัง มาทำไรแถวนี้ ป่านนี้เนี่ยฮะ

hide: มาสำรวจรอบๆ โรงแรมหน่อยง่ะ 5555555+ เอ้อ ไดจัง เดี๋ยวเราไปส่งนายน้า

พอแท็กซี่มา...ฮิเดะจังตะโกนว่า

hide: ไดจางงงงงงงง บ๊ายยยยยยยยยบายยยยยยยยยยยย....

พลางวิ่งตามหลังแท็กซี่อย่างเมามันส์ ตอนนั้น 6 โมง ถนนก็เงียบมาก แต่ผมกลับรู้สึกตื้นตันบอกไม่ถูกครับ เลยตะโกนกลับไปว่า "บ๊ายยยยยยยยยยบายยยยยยยยยยย"

ตอนนั้นเหมือนไม่อยากจากเค้าไปไหนเลย และทำให้ผมรู้สึกถึงได้ถึงความเป็นคนที่อบอุ่นของฮิเดะซังอะครับ

(วินาทีนี้...เจ้าของบล็อคลงไปนอนชักแหง็กกะพื้นแร้ววววววว...ถึงจะเมาแต่เธอก็ยังน่าร้ากกกแสนซน...โดนเข้าไปดอกที่สอง)

คำถาม: คำพูดคำไหนของฮิเดะซัง ที่ทำให้ไดจังรักคนคนนี้

ตอบ: ปี 1996 ตอนที่ผมกระดูกส้นเท้าหัก ในคอนเสิร์ต hide Indian summer (Chiba Marine Stadium) ทีผมโดดลงจากเวที (ด้วยความห่ามแตก) หลังจากนั้น ผมก็กะลังจะขึ้นรถพยาบาล ฮิเดะบอกกับผมว่า

"ไดจัง...นายไม่ต้องกังวลไรทั้งนั้น เข้าใจปะ เพราะฉันจะพานายออกทัวร์ด้วยแน่นอน (จนวันสุดท้าย) เรามาออกทัวร์ (คอนเสิร์ต) ด้วยกันนะ"

เหมือนฮิเดะจังจะเข้าใจในสิ่งที่ผมเป็นกังวลอยู่อะครับ คำพูดนี้ทำให้ผมมีกำลังใจขึ้นมา เพราะผมกลัวว่าถ้าผมขาหัก เค้าจะต้องหาคนอื่นมาแทนผมอะนะ (จุดนี้....ฮิเดะแมนมากมายอ่าค่ะ เป็นเราคงหาคนอื่นเล่นแทนไปแล้ว เหตุเกิดเพราะว่าไดจังกระโดดลงจากเวทีเองนะนี่)

นอกจากนี้...ในความเป็นจริงแล้ว ทัวร์คอนเสิร์ตนี้เป็นงานโซโล่ของฮิเดะซัง พวกผมยังเป็นแค่สมาชิกซัพพอร์ต แต่ฮิเดะซังย้ำกับพวกสต๊าฟเสมอว่า "ต้องทรีตพวกเค้าให้เหมือนที่ทรีตผมทุกอย่างนะ"

คำถาม: ทำใจอย่างไรต่อการจากไปของฮิเดะซัง

ตอบ: แค่ทำวันนี้ได้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ อะไรก็ตามที่ดีๆ ที่คิดว่าทำแล้วฮิเดะจะพอใจ แค่คิดว่าจะทำอะไรดีๆ แบบนั้น ก็รู้สึกแล้วว่าฮิเดะจังมาอยู่ข้างๆผมเสมอแล้วครับ

ฮิเด่จางงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง~~~~~~~~~ ทามมายน่ารักเยี่ยงนี้อะค้า + ไดจังก็น่ารักเหมือนกันนนน (น้ำตาไหลพรากด้วยความตื้นตัน)

เป็นไงกันบ้างคะ ความน่ารักสมแมนแสนดีของ "พ่อกีต้าร์เทวดาน้อยผมสีแดงแต่งตัวจัด" ของเรา  (ลอกฉายาเค้ามาอีกที) ขอเพิ่มเติมอีกนิสนุง ว่าตอนไดจังขาหักเนี่ย ฮิเดะเคยเอาไม้ค้ำรักแร้เค้ามาเล่นเหมียนกัน และหลังจากน้าน ขาเธอก็หักที่เดียวกะไดจังเป๊ะ (ไม่เชื่ออย่าลบหลู่...อาถรรพ์เน้ข้าเจ้าโดนมาแล่วววววว) แถมตอนไดขาหัก ของขวัญปลอบใจจากฮิเดะซัง + เดอะแก๊งค์ ก็คือ แถ่นแถ๊นนนนนนนนน...รองเท้ากีฬาคู่งาม ที่ไดจังเปิดมาก็ได้แต่มองม้องมอง...ประมาณจะแกล้งกันปายถึงหนายยยยย...ตาบอดได้แว่น...หัวล้านได้หวี...เป๋แล้วได้รองเท้าซะงั้น

จากคำให้การของไดจัง ทำให้เราคิดถึงคติเตือนใจของฮิเดะจัง ที่ใส่กรอบติดไว้ข้างฝา "เอาใจเขามาใส่ใจเรา" "ทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก" "คำพูดรักษาน้ำใจย่อมดีกว่าคำพูดที่กล่าวร้าย" ไม่ใช่แค่แปะไว้ให้ดูโก้เก๋ หากแต่ผู้ที่นำมาแปะ ได้ทำตัวเป็นตัวอย่างที่ดีอย่างข้อความนั้นไม่ผิดเพี้ยน ซึ้งแล้วว่าทำไมฮิเดะจังจึงเป็นที่รักของทุกคน เป็นแรงบันดาลใจของศิลปิน + แฟนเพลงตั้งแต่ครั้งกระโน้น มาจนถึงปัจจุบันนี้

ถ้าเราอยู่ในฐานะฮิเดะจัง เราเองคงจะคิดถึงใจเขาใจเราไม่ได้ครึ่งนึงของฮิเดะจังด้วยซ้ำ ส่วนตัวจะชอบคิดว่า ถ้าเราอยู่เฉยๆ ไม่ได้หาเรื่องใครก็น่าจะโอเคแล้ว โอเคจริง...แต่การที่เราพยายามเข้าใจคนรอบข้างบ้าง และให้กำลังใจเค้า + พูดจาดีๆ แม้เค้าจะทำผิดก็ตาม อันนี้เองที่เราจะได้ความรู้สึกที่ดีๆ จากเค้าตอบกลับมา เผอิญปกติไม่ชอบง้อใคร แต่อ่านแล้วพอมีคนมารู้สึกดีๆ เคารพนับถือจากใจ จากการเป็นผู้ให้และการกระทำที่จริงใจแบบนี้ ทำให้เรารู้สึกดีแบบที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน สำหรับเรา...หลายคน คงจะมองว่าบ้าฮิเดะแบบหัวปักหัวปำไร้สาระ ก็ยอมรับว่าชอบเพราะภาพลักษณ์ภายนอกด้วย แต่นี่คือเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไม....เพราะเค้าเป็นคนที่สอนบทเรียนชีวิตดีๆ ให้กับเรามากมายเหลือเกิน ส่วนตัวลองเอาไปปรับใช้ดู...ผลลัพธ์ออกมาในทางสร้างสรรค์จริงๆ ใครไม่เคยสัมผัสจิตใจอันงดงาม และตัวตนในด้านอบอุ่นของฮิเดะจัง ก็ขอฝากเอนทรี่นี้ไว้ให้อ่านเป็นอินโทรละกัน...แล้วคุณจะรู้ซึ้งถึงคำว่า

"Don't judge a book from its cover"

"อย่าตัดสินคนจากเพียงรูปลักษณ์ภายนอก"

"Actions speak louder than words"

"การกระทำบ่งบอกความจริงยิ่งกว่าคำพูด"

~~~~~~~~~~~~~

ปิดท้ายด้วยรูปประทับใจจาก Psyence a go go tour

ทุกคนกระโดดกัน...มีแต่ฉัน...ได้แต่ยืนมอง

(ไดจัง...ยืนมองตาปริบๆทางซ้ายสุดของรูป...อย่าให้ตรูหายนะเฟร้ย)

~~~silent jealousy ฮริ้ววววววว์~~~

เซ็นเฝือกๆๆๆ หายไวๆ นะไดจัง

ที่มาของสาเหตุแห่งอาถรรพ์...หลังจากนั้นฮิเดะจังก็หักที่เดียวกันเป๊ะ

(อย่าไปเล่นไม้ค้ำใคร...หักซ้ำที่เดียวกันมาหลายรายแร้ว)

เซอร์วิสกันสุดๆ เยี่ยงนี้แล (โอ้ย...เป็นคนขาหักที่โชคดีที่สุดในโลกอะคนเรา)

(หลังจากนั้นก็โดนฮิเดะจังแกล้งเข็นให้รถไปติดในช่องคนเดินที่ต้องเสียบตั๋ว

เอารถออกมาบ่ได้ 555555555+)

เจอกันเอนทรี่หน้าจ้า

~~~~~~~

edit @ 13 Oct 2009 15:23:21 by volutecello